Dwór w Bedlnie
został ostatecznie ukształtowany na początku dwudziestolecia międzywojennego. W 1930 roku majątek należał do Jana Sławińskiego, a jego obszar wynosił 525 hektarów. Po drugiej wojnie światowej we dworze mieściła się szkoła, później przeszedł w ręce prywatne. W sierpniu 1996 roku dwór gruntownie wyremontowano i niefortunnie rozbudowano.
Dwór zbudowano w tzw. "stylu dworkowym" z użyciem motywów klasycystycznych i barokowych. Dwór jest murowany z cegły i otynkowany, parterowy, częściowo podpiwniczony, z mieszkalnym poddaszem. Pośrodku elewacji frontowej znajduje się piętrowy ryzalit poprzedzony potężnym czterokolumnowym portykiem jońskim zwieńczonym trójkątnym szczytem. Spod portyku wejście główne prowadzi do westybulu ze schodami prowadzącymi na górę. Od tyłu, prostopadle do dworu, powstało nowe parterowe skrzydło.
Dwór zbudowano w tzw. "stylu dworkowym" z użyciem motywów klasycystycznych i barokowych. Dwór jest murowany z cegły i otynkowany, parterowy, częściowo podpiwniczony, z mieszkalnym poddaszem. Pośrodku elewacji frontowej znajduje się piętrowy ryzalit poprzedzony potężnym czterokolumnowym portykiem jońskim zwieńczonym trójkątnym szczytem. Spod portyku wejście główne prowadzi do westybulu ze schodami prowadzącymi na górę. Od tyłu, prostopadle do dworu, powstało nowe parterowe skrzydło.
Przy realizacji dworu w Bedlnie, architekt wykorzystał istniejącą budowlę narzucając na nią klasycystyczny kostium i prostopadle do niej zaprojektował nową, na planie prostokąta, parterową, z mieszkalnym poddaszem. Odmiennie niż w przypadku Leszna, nakrył dwór dachem mansardowym. Obecnie dwór w Bedlnie, pieczołowicie odrestaurowany przez prywatnego właściciela, można podziwiać z okien samochodu, jadąc trasą Warszawa-Poznań, na mniej więcej setnym kilometrze od stolicy.
Wokół dworu rozciąga się park krajobrazowy z okazami starodrzewu. Dwór w Bedlinie ma wiele cech wspólnych z pałacem w niedalekim Lesznie.
Dwór ten oraz dwór w Lesznie są dobrym przykładem zastosowania w praktyce stylu dworkowego i jego wyjątkowej kariery, która przyczyniła się do zapełnienia polskiego krajobrazu tego typu architekturą. Na uwagę zasługuje również dbałość o architekturę małych form, mostki nad ciekami wodnymi, bramy wiodące do parków. Sam zaś park Bedlnie był projektowany przez architekta zieleni inż. Kisielewskiego z Poznania. Nie przypadkiem bowiem w Polsce styl dworkowy propagowany był jako realizacja idei ujmującej aspekt estetyczno-kulturowy krajobrazu i domu w krajobrazie.
